การผลิตเรือยางที่มีการควบคุมมาตรฐานไว้อย่างเคร่งครัด

“ไม,ล่ะ แกไปเถอะ ข้ารู้สึกเหนื่อยยังไงไม,รู้”“งั้น ก็ตามใจแกก็แล้วกัน” ลุงสาหายไปในห้องครู่หนึ่ง ก็แต่งตัวออกมา เรียบร้อย หันไปถามป้าสำลีอีกครั้งว่า“แกแน่ใจนะว่าแกไม่ไปกับข้าจริงๆ”“แน่ใจซิ แกไปเถอะ แล้วอย่ากินเหล้าให้มันเมามายนักล่ะ ข้าเป็นห่วง” ลุงสาจ้องมองหน้าป้าสำลีนึ่ง พร้อมทั้งคว้าร่างป้าสำลีเข้ามาสวมกอด เรือยางตกปลาราคา  ถามว่า “เอ็งรักข้ารึเปล่ารึ สำลี” ป้าสำลีงุนงงต่ออากัปกิริยาของลุงสาแกจะบ้ารีไงตาสา วันนี้เป็นอะไรของแกนะ ไม่รักกันแล้วจะอยู่มาจน จะเข้าโลงอย่างนี้เรอะ ไป เถอะไป เดี๋ยวพวกตามั่นจะรอ แล้วจะมาหาว่าชั้น ดึงตัวแกไว้อีก” ลุงสาค่อยเดินออกจากประตูบ้าน แล้วหันหน้ากลับมามอง หน้าป้าสำลีอยู่เนิ่นนาน “ข้าไปนะ” ป้าสำลีโบกไม้โบกมือ“เออ ใปเหอะน่า พิรี้พิไรอยู่ได้แล้วอย่าลีมที่ข้าบอกล่ะ อย่ากินเหล้านักนะ เดี๋ยวจะเป็นอะไรขึ้นมา ”“เออ! ข้ารู้แล้ว” ลุงสาตอบยิ้มๆ แล้วเดินจากไป ป้าสำลียืนมองตาม หลังลุงสา คิดในใจว่าทำไมวันนี้หน้าตาลุงสาถึงดูดำคล้ำแลดูเศร้าหมองไม่มี สง่าราศรีเอาชะเลย มันมีสาเหตุมาจากอะไร หรือว่า… คิดแล้วป้าสำลีอดที่จะ หวั่นไม่ได้คาคืนนั้นป้าสำลีนั่งรอลุงสาด้วยความเป็นห่วง จนกระทั่งเวลาล่วงเลย ไปดึกพอสมควร จึงสลัดความคิดที่ฟ้งซ่านออกไป ปิดประตูบ้าน ปิดไฟ เข้านอน แต่ไม่ลืมที่จะแง้มประตูเอาไว้เพื่อลุงสากลับมาจะได้ไม่ต้องปลุก ป้าสำลีนอน กระลับกระล่ายอยู่ครู่ใหญ่ หนังตาเริ่มหนักจึงเคลิ้มหลับไป ฉับพลันหูแว่วเลียง สุนัขเห่าหอนมาแต่ไกล’ ใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้า บ้าน แต่ด้วยความง่วงและความเหนื่อยอ่อนทำให้ป้าสำลีไม่มีกระจิตกระใจที่ จะไปสนใจ จึงยังคงนอนนิ่ง ครู่หนึ่งได้ยืนเสียงประตูปิดเบาๆ  เรือยางลอยน้ำ จึงร้องถามไปทั้งๆ“กลับมาแล้วรึตาสา ถ้าหิวก็ไปกินข้าวซะ กับข้าวอยู่ในตู้กับข้าว หากิน เอาเองนะ ข้าง่วง” เงียบไม่มีเสียงตอบจากลุงสา ครู่หนึ่งรู้สึกว่ามุ้งถูกเปิดออก พร้อมกับอาการไหวยวบของที่นอน พร้อมกับกลิ่นเหล้าขาวจางๆ มากระทบจมูก แต่สำหรับกลิ่นนี้ป้าสำลีชินซะแล้ว จึงหลับไปรุ่งเช้าครั้นป้าตื่นขึ้นมา “เอ๊ะ ตาสาหายไปไหนแต่เช้า รึว่าไปตลาด” เดิน ไปเปิดลิ้นชักเก็บเงิน “เอ๊ะ! เงินก็ยังอยู่ครบนี่นา แล้วตาสาไปไหน” เดินออก มาจากบ้านถามเพื่อนบ้านใกล้เคียง“แม่แจ่ม! เห็นตาสาบ้างไหม” ยายแจ่มสายหน้า “ไม่เห็นเลยจ๊ะแม่สำลี ไม่อยู่ที่บ้านเหรอ ตื่นมาตั้งแต่ตีห้ายังไม่เห็นมี ใครออกจากซอยเลย เอ๊ะ แกหายไปไหนของแกนะ” ยายแจ่มมอง’หน้าป้าสำลี “ก็ตอนเย็นวานข้าเห็นตาสาไปงานบ้านตาแม้นกลับมาแล้วเรอะ” ป้า สำลีพยักหน้า“อือ! กลับมาแล้ว แต่ดึกหน่อย ยังมานอนข้างๆ ข้าเสย”ขณะนั้นเอง เด็ก ชายคนหนึ่งก็หน้าตาตื่นเข้ามาหายายสำลี“ เรือยางมือสอง ป้าสำลี ป้าสำลี” ป้าสำลีหันมาตามเสียงเรียก “มือะไรว๊ะไอ้ดำ วิ,งหน้าตาตื่นมาเชียว” เด็กน้อยหยุดหอบหายใจครู่หนึ่ง “ลุงสา ป้า ลุงสา” ป้าสำลีเขย่าร่างเด็กน้อยอย่างแรง’จน,หัวลันคลอน “ตาสา ตาสา เป็นอะไรไอ้ดำ” เด็กน้อยทำตาแดงๆ แล้วร้องไห้

เรือยาง

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s